“ เพศสีม่วง ”

ยืนหยัดท้าทายอยู่กับโลกใบนี้ได้อย่างไร

...ทั้งผิดเพศ …

...ทั้งไร้รักแท้ …

แม้จะเวียนว่ายอยู่ในเงามืด
แต่ศักดิ์ศรีและความหยิ่งทรนงก็หาคลายลงไม่

เกิดมาแล้วชีวิตก็ต้องสู้ ทั้งแรงกดดันและขวากหนาม
สังคมข้างหน้าจากโลกใบนี้
หนทางได้ใช่โรยไว้ด้วยกลีบกุหลาบ
ผิดหรือที่เกิดมาจากความสับสนของพรหม

...ร่างชายแต่หัวใจหญิง...

จะมีใครเล่าที่จะพักพิงพึ่งพาได้

ว้าเหว่เงียบเหงาเมื่อคิด

อ้างว้างโดดเดี่ยวเมื่อก้าวเดิน

ชอกช้ำอดสูเมื่อร่ำร้องเรียกหา...รักแท้

“ หยาดมาแล้วอย่าช้ำโศก พลอยคนทั้งโลกร้องไห้

หยาดเพชรหยาดละอองผ่องใส แม้อยู่ในความมืดมน ”

บทเพลงชีวิต...บทเพลงสุดท้าย  
แสงตะวันแสงจันทร์แสงดาว พร่างพราวเป็นประกาย แต่ตัวฉันเป็นเพียงแสงไฟ ใกล้ริบหรี่อยู่ในแสงเทียน  
เจ็บปวดทั้งกายและใจ เป็นเพราะชายคนนั้น ทิ้งความเศร้าไว้ให้กับฉัน
ดั่งใจฉันใกล้ดับพร้อมกับแสงเทียน  
อยากให้เขารู้ว่า มันเจ็บ...เจ็บเพียงไหน
ตอบฉันได้ไหมว่า ฉันผิด...ผิดอย่างไร 
  จริงซิฉัน มันเป็นสิ่งปลอม ใครจะยอมจริงใจ
จะโทษเขาไปทำไม ทำไมไม่โทษตัวเอง  
แม้ว่ากายฉันมันจะปลอม แต่ฉันไม่ยอมปลอมใจ
ชีวิตฉันก็จะให้ สิ่งสุดท้ายที่เหลือไว้...เหลือไว้...เหลือไว้...เหลือไว้ทำไม  ??????